Türkiye’de iş hayatını düzenleyen temel mevzuat 4857 sayılı İş Kanunu’dur. 2003 yılında yürürlüğe girmiştir ve işçi–işveren ilişkilerini düzenler.


Aşağıda İş Kanunu’nun en önemli maddelerini ve konularını özet halinde bulabilirsin:

---

Amaç ve Kapsam (Madde 1–4)​

• Kanunun amacı: İşçi ile işveren arasındaki çalışma şartlarını düzenlemek.
• Kapsam: Özel sektör işyerleri ve işçiler.
• İstisnalar: Deniz ve hava taşıma işleri, ev hizmetleri gibi bazı alanlar farklı kanunlara tabidir.

---

İş Sözleşmesi (Madde 8–16)​

• İş sözleşmesi yazılı veya sözlü olabilir.
• Belirli süreli / belirsiz süreli sözleşme türleri vardır.
• Deneme süresi en fazla 2 aydır (toplu sözleşme ile 4 aya kadar uzatılabilir).

---

Çalışma Süreleri (Madde 63)​

• Haftalık normal çalışma süresi: 45 saat
• Günlük en fazla çalışma süresi: 11 saat
• Fazla çalışma ücreti: %50 zamlı ödenir.

---

Fazla Mesai (Madde 41)​

• Yıllık fazla mesai süresi en fazla 270 saattir.
• İşçinin onayı gerekir.

---

Yıllık İzin (Madde 53–60)​

Kıdeme göre yıllık izin süresi:

• 1–5 yıl: 14 gün
• 5–15 yıl: 20 gün
• 15 yıl ve üzeri: 26 gün

---

Ücret (Madde 32)​

• Ücret en geç ayda bir ödenir.
• Banka yoluyla ödeme zorunluluğu belirli işyerleri için geçerlidir.
• Ücret kesme cezası belirli şartlara bağlıdır.

---

İş Güvencesi (Madde 18–21)​

• 30’dan fazla işçi çalıştıran işyerlerinde,
• En az 6 ay kıdemi olan işçiler iş güvencesi kapsamındadır.
• Geçerli sebep olmadan işten çıkarma yapılamaz.

---

Kıdem ve İhbar (Madde 17)​

• İhbar süreleri kıdeme göre 2–8 hafta arası değişir.
• Kıdem tazminatı ayrı bir kanun (1475 sayılı Kanun’un 14. maddesi) kapsamında düzenlenmiştir.

---

Hafta Tatili (Madde 46)​

• 7 günlük çalışma süresi içinde en az 24 saat kesintisiz dinlenme hakkı vardır.

---

Ulusal Bayram ve Genel Tatiller (Madde 47)​

• Tatil günlerinde çalışılırsa ek ücret ödenir.