Uygun olmayan zaman ve mekânlarda, gereksiz konuşmalar yapan, uygun olmayan davranışlar gösterenler için kullanılır.

Sultan II. Mahmud döneminde yaşayan, Münasebetsiz Mehmed Efendi diye biri varmış. Padişah, onu merak etmiş ve huzura çağırmış. Münasebetsizliğini görmek istemiş ancak uzun bir sohbete rağmen herhangi bir münasebetsizlik görememiş. Mehmet’e birkaç kese altın vererek göndermiş.

Bir gün saray faytonu ile Cağaloğlu yokuşunu çıkan II. Mahmud, “Hünkârımıza arzımı bildiriniz, arzım vardır Hünkârımıza!” diye seslenildiğini duyar ve arabacısından durmasını ister. Ama durdukları yer, yokuşun en dik olduğu bir bölgedir, atların ayakları aşağıya doğru kaymaktadır. Münasebetsiz Mehmet Efendi, çok sakin bir şekilde sorar:

– Padişahımız Efendimiz Hazretleri! Zat-ı Şahane acaba zurna çalmasını bilir misiniz?

Padişah şaşkın ama biraz da merakla cevaplar:

– Hayır, bilmiyorum.

– Ben de bilmem efendimiz.

– Ha öyle mi?

Bu sırada atların ayakları yavaş yavaş geriye doğru kaymaya başlamıştır ama Mehmet Efendi aynı soğukkanlılıkla devam eder:

– Belli Hünkârım! Bursa’da halamın damadının teyzesi var da o da zurna çalmasını bilmez.

– Gerçek mi?

– Valla bilmez Efendimiz.

Derken arabanın yokuş aşağı hızı biraz daha artar ve Padişah dayanamayarak bağırır:

– Çekin şu Münasebetsiz Mehmet Efendi’yi, ya atlar bayılacak ya da ben!